Ayrılığına Armağan Olsun Şiiri - Poyraz Can

Bir ayrılık ki bu,
gökyüzüne asılmış bir mektubun yırtılması gibi.
Her harfini ben yazdım,
ama sen hiçbir satırında kalmadın.

Dalından düşen bir nar gibiydi yüreğim,
her tanesi ayrı bir acı,
her sızısı seninle başlamış bir yankı.
Şehrin en eski sokağında unutulmuş
bir çocuk çığlığı gibi
susuyorum artık.

Sen gittin…
arkanda iz değil, yolu da götürdün.
Artık hiçbir yokuş çıkmıyor içimden,
hiçbir inişte durmuyor kalbim.

Sigarasını söndüremeyen bir sarhoş gibi
içim içime batıyor her gece.
Bakışların, bileğime sarılmış bir sonbahar;
her düştüğümde biraz daha sararıyorum.
Oysa ben, hep ilkbahar olmak istemiştim sana.

Bir ayrılık ki bu,
gözyaşından yapılma aynalarda
kendini tanıyamamak gibi.
Ne zaman seni hatırlasam
bir yabancı giriyor içime,
ve ben çıkamıyorum ondan.

Artık hiçbir trenin uğramadığı bir istasyonum;
yalnızca çürüyen valizlerim
ve içlerinde sakladığım eski “biz”.

Ağlayan bir duvar saatine benziyor zaman.
Ne akrep, ne yelkovan,
hiçbiri seninle aynı dakikaya denk gelmiyor.

Gidişin, uykuma saldıran bir çığlıktı.
Seninle birlikte
şehrin kaldırımları da beni unuttu.
Bir çiçeğin susuz kalması değildi bu;
Düşünsene;
gökyüzü kendi yıldızını inkâr etti.

Aslında ben seni severken
bir barışın en güzel yerinde
kendi ismimi unutmuştum.
Sonra sen gittin,
Ve ben o savaşın ortasında yapayalnız kaldım.

Yetmedi, giderken kokunu da götürdün.
Şimdi odamda yalnızca yastığa sinmiş hayalin var.
Aynaya baktığımda
seninle konuşuyorum hâlâ,
ama o da beni duymuyor.

Sen yoksun diye
Güneş doğarken bile ısıtmıyor içimi
Çünkü senin adın,
gökyüzünden düşmüş bir harf gibi
Bir türlü kendimle tamamlıyamıyorum.

Bir şairin ağzında çürüyen kelimeler gibi çürüdüm.
Aşkla değil,
aşksızlıkla yandım.
Artık adını anmak bile günah,
inançla andığım her cümle küfre döndü.
Ve ben her gece,
affedemediğim duaların ortasında
senin hayaline secde ediyorum.

Şimdi…
Turna kuşları kadar yalnızım.
Artık yağmurlar bile yağmıyor yüzüme.
Bir canım vardı,
onu da sana feda ettim.
Ayrılığına armağan olsun.