Ayrılığın hüznü sardı bedenimi üzüldüm ardın sıra
Yolcuyuz bu dünyada ayrılık kaderimiz
Ruhumun yalnızlığı bırakır karanlıkta
Irgalamaz bilirim dallardan düşen yaprak
Lodos rüzgarı gibi esip duran duygular
Isınmaz artık benim hüzün dolu bedenim
Kaybettiğim dostluğun yolculukta son durak
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta