İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Ayrılık ateşdilli gömlektir, şair kaleminde. Sevda çekenler bu gömleyi giymeye düçarmı, acaba! Sevenler ayrılık çekmelidirlermi? Anlamsız hayatta gülmek bile haram. Sevenlere 'neden seviyorsun?' soru sorulurmu?
Ayrılık ölümden bile beter. Ölüm Tanrı hakkıdır. Ölüm haktır. Aşık Alı düşdü burda yadıma:
Ölüm haktır, çıkmak olmaz emirden,
İpek tora halka salma demirden,
Aydı, gündü gelib geçer ömürden,
Qocalırık, gören yaza ne qaldı...
Cumali Karataş da ölümü tanrı buyruğu diye hatırlatıyor bu şiirinde. Dünyadan göçen her kes bir tanrı kulu diyilmi? Bu dünyada ayrılıktan özge her şeyin bir elacı varmış. Hastanın şifası, dertlinin min bir derman elacı....
Bir tek ayrılığın dermanı yokmuş, yokmuş...
Güzel bir şiir. Seve seve okudum. Kaleminize merhaba.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta