Aynı Yatakta İki Düşman

Bir ikilemin içindeydik.
Kavga bize göre değildi —
ama birbirimize ayna gibi yansıtıyorduk onu.

Tüm intikamlarımızı
eğlenmek için sahneye koyuyorduk,
kalp mi?
Bizde kalp, çorak bir toprak olmuştu.
Sussuz, ormansız, oksijensiz...

Bütün nefretlerimizi,
kinlerimizi içimize kustuk.
Suratlarımızda yalnızca
acı bir gülümseme kaldı.

Evin içinde iki düşman olmuştuk.
"Nereden kıralım?" diye planlar yapıyorduk.
"Bugün en çok kim üzülecek?"
En çok ağlayan, en çok kırılan
o günün kaybedeni oluyordu.

Aşk sözleri yasaktı.
Bakmak yasak, gülmek yasak...
Güzel bir söz, dokunmak, öpmek...
hepsi yasaktı.

Aynı yatakta,
iki uzak karanlık gibi
sırt sırta susuyorduk.

---

Birlikte susarken,
duvarlar konuşur oldu bizden çok.
Aynı evin içinde kaybolmuş iki yolcuyduk,
birbirimizin varlığına dokunmadan
yan yana çürüyorduk.

Kapı kolları bile soğuktu artık,
camdan süzülen ışık bile küs gibiydi.
Ne perde kıpırdıyordu ne umut,
birbirimizin gözünde
yetirmiş çocukluklarımızı izliyorduk.

Çekmecelerde eski notlar duruyordu,
“iyi ki varsın”larla dolu —
şimdi o notlar bile
bizim kadar yorgundu.
Kimse açmıyordu artık o çekmeceleri.

Yalnızlık, iki kişilikti bu evde.
Aynı masada farklı saatlere oturuyorduk.
Ben seni beklemiyordum,
sen beni zaten çoktan unuttun.
Çatal bıçak bile birbirine çarpmıyordu.

Sonunda sessizliği bile incitecek kadar
kırgınlaştık.
Adını bile içimden söyleyemez oldum.
Kalbimde değil,
hiçliğin orta yerinde sustun bana.