Aynı Toprak Şiiri - Celal Özdemir

Aynı toprağa basar ayaklarımız,
Aynı göğe kaldırırız başımızı,
Ama aramıza duvar örenler var;
Tuğlası korku, harcı çıkar hesabı.

Birini dinden böler,
Birini dilden,
Birini memleketinden,
Birini renginden…

Oysa çocuk ağlarken
Ana dili olmaz gözyaşının.

Sofrada ekmek bölüşülür,
Ama kalpler bölünür önce.
Çünkü bazıları bilir:
Birleşen halktan korkulur.

Kardeşlikten söz eder meydanlarda,
Sonra gizlice sınır çizerler.
Aynı mahallede yaşayanları bile
Selamsız komşu ederler.

Bilmezler;
İnsanı ayıran her söz
Bir gün sahibini yalnız bırakır.

Ve tarih
En çok da insanları ayıranları
Ayıplar sessizce.

✍️ Celal Özdemir