Aynı kareye sığan bir resmimiz olmadı el ele tutuşup sahil boyu yürümüşlüğümüz, bize ait şarkımız varmıydı sahi biz birbirimizin neyi oluyorduk birimiz kış birimiz yazmıydık, sen dalda tomurcuk ben sonbaharda yerde çiğnenen sararmış yaprak, bir kitabın içinde iki ayrı sayfaydık ortamızda bir ayraç ne sen bana son nokta olabildin ne ben sana sımsıkı sarılmış bir bağlaç.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta