Aynalarla Kavgalıyım Şiiri - Kara Çocuk 2

Aynalarla kavgalıyım;
çünkü her biri yüzüme değil,
ruhumda hâlâ sıcaklığını koruyan o kırıkların
keskin kenarına tutulmuş bir bıçak gibi duruyor.
Yansıma dediğin, yalnızca görüntü değildir;
sakladığın her karanlığı,
dilini ısırarak susturduğun her korkuyu
acımasızca yüzeye çıkarır.
Ben de her baktığımda
bir yanımda eski bir suçun külleri,
bir yanımda yarım kalmış bir gecenin isi,
bir yanımda kendime ettiğim ihanetin ağır gölgesi
yeniden çoğalıyor.

Aynalarla kavgalıyım;
çünkü her sabah karşıma çıkan siluet
benim olmaktan çıkalı çok oldu.
Enkaz altındaki soluk bir adamın
hayatta kalma provası gibi duruyor yüzüm;
nefesim, geçmişin tozunu hâlâ ciğerlerimde saklıyor.
Gözlerim, eskimiş bir gerçeğin paslı çivisine çarptıkça
içimde gömülmemiş bir cenaze
her sabah yeniden kıpırdıyor.

Aynalarla kavgalıyım;
çünkü gölgem bile benden yana değil.
Işık değişince kaçan,
karanlık büyüyünce üzerime çöken o hain siluet
her adımımda sakladığımı sandığım günahları
omzuma kireç gibi yığıyor.
Bir gecenin kalbinde çakan
yarı-delilik ışıltısıyla yaşıyorum ben;
camın her çatlağı
içimde başka bir yarayı
daha derine işliyor.

Ve bilirim:
ayna, insanı yüzünden vurmaz.
En derine gömdüğün yarayı bulur;
onu gözlerinin tam ortasına dikerek
kaçışın hiçbir kapısının olmadığını öğretir.
Ben de her bakışta,
kendi suskunluğumun karanlık nabzına
yeniden teslim oluyorum.
Yaralanan yüzüm değil —
içimde geceden kalmış o soğuk ağırlık,
o derin küf,
o gömülmemiş yalnızlık.

Aynalarla kavgalıyım;
çünkü her yansımada
yenisini değil,
ölmemiş bir geçmişi görüyorum.
Ve o geçmiş,
camın içinden uzanan buz gibi eliyle
boğazımı sıkmayı hiç unutmuyor.