Aynada Gördüğüm Yabancı Şiiri - Hamit Atay

Aynada Gördüğüm Yabancı

Aynaya baktım bu sabah,
Ama orada ben yoktum.
Bir yabancı süzüyordu gözlerimi,
Tanıdık ama bir o kadar uzak…
Göz kapaklarında yorgunluk,
Bakışlarında bitmemiş cümleler vardı.

Ne zaman bu kadar değiştim ben?
Ne zaman kendime bu kadar uzak düştüm?
Bir adım attım hayata,
Ama her adımda biraz daha
Kaybettim kendimi.

Aynada gördüğüm yüz
Eskiden bir hayalin sahibiydi.
Şimdi sadece sustuğu duvarlara
Yankı olan bir insan.
Bir zamanlar gülüşlerime tanıklık eden
Bu gözler,
Şimdi her bakışta
Acıyı çoğaltıyor içimde.

Sen gittin…
Ama giderken sadece kalbimi almadın,
Kendimi de götürdün beraberinde.
Şimdi aynaya her baktığımda
Senin eksilttiğin bir benliğe rastlıyorum.
Sanki senin gidişinle
Ben de terk edildim içimden.

Eskiden umutla bakardım aynalara,
"Yarın her şey güzel olacak" derdim.
Şimdi sadece soruyorum içimden:
"Bu kim?"
Bu solmuş bakışlar,
Bu çatlamış dudaklar,
Bu içine çökmüş duruş…
Ben miyim gerçekten?

Aynadaki yabancı,
Benim susuşlarımla büyümüş…
Benim unuttuklarımla var olmuş.
Bir zamanlar seni seven ben,
Şimdi sadece seni unutmamak için
Aynalara bakan bir hayalet.

Kendime yabancılaştım…
Ve en acısı,
Bu yabancıya bile alışmaya başladım.
Çünkü insan,
Ne kadar kırılırsa kırılsın,
Sonunda kabullenmeyi öğreniyor.

Aynaya bir kez daha bakıyorum şimdi.
Ve soruyorum:
"Sen misin gerçekten?"
Belki de…
Ama artık biliyorum,
Seninle giden o eski ‘ben’,
Bir daha asla geri dönmeyecek.

Ve ben,
Aynada gördüğüm bu yabancıyı
Sevmeyi öğrenmek zorundayım…

Hamit Atay