Her öksüz çocuğun gözyaşında âhım var benim! ...
Suskunluklar öfke ve nefreti çağıran davetiyedir
Ateş denizlerinde karaya vurmuş insanlık…
Beyaz adamın homurtularında çarmıha gerilmişiz
Ölüm kurtuluş olmuş, olmakla olmamanın kavşağında
Terazinin bir kefesi yere, bir kefesi göğe değmiş
Cılız kalmış sevgi ve merhamet bahçesinde açan güller…
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta