Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
kafam dağınık,
dağattın bir de üstüne saçlarını offf
ne güzel bir koku yayıldı odama... şimdi geçeyim dedim geçemedim, çıkayım dedim çıkamadım. dedim ya kafam dağınık.
dönmeliyim dediğim şiirlerden ve özenle yorumlanmayı hak ediyor.
döneceğim... (döndüğümde yorum yazsam bu alanı meşgul etmemiş olurum ya o zaman da araya başka başka meşgaleler girer ve unuturum. zaten bu aralar kafam dağınık.)
ne diyorlar antoloji+puan... öyle olsun şimdilik. hoş yorum yazmayı da beceremem ya. Doğadan kalma bunların hepsi. yoksa yazmazdım bunları geçerdim. bak içime ne ektin cıvıltınla! Can ve can gibidir İstanbul.
İstanbul uykudayken,
sessizliği bozan bir martı çığlığıydı,
Yakamozların parıltısına koşan,
Mavi sularda aradığı aşkıydı..
Deniz kızının yaşanmamış aşkını kayalar arasında aramasına sözüm yok. aşkı bulmak için aşka aşık olmak gerek.
Yüreğinizden sevgi sıcaklıkları eksik olmasın.,
çok güzel bir çalışma kutluyorum şiirin sultanını başarılarının devamını diliyorum.
Enfes bir İstanbul şiiri. Kutluyorum.
'İstanbul'u dinliyorum gözleri kapalı'Harika bir şiir olmuş svegili şiir dostum...Yüreğine emeğine sağlık...Yürek dolusu saygılar sunuyorum hemşerim.
Hanımefendi...............Dizeleriniz çok güzel Mutlu İstanbul..Hep mutlu olsun..Bu kadar acılara göğüs geren kutlu şehir birazda mutluluktan nasibini alsın.........saygıyla
Denize arkasını döner dalar düşlere
Bakar ayışığına aşkıyla el eledir istanbul
Sarılıp bir yastığa baş koymamıştır
Mutludur İstanbul çaresizliklerini unutur
Denize sarılıp ağlar istanbul
Öper denizin mavi yüreğinden
Ayışığı aşkıyla mutlu İstanbul
İstanbul üstüne yazılmış yine çok özel bir şiir okumanın mutluluğunu yaşattınız.
Kutluyorum kaleminizi ve sevgiler yüreğinize
'İstanbul'u ara,İstanbul'u bul,
Güzeller güzeli canım İstanbul'
Şükrü Topallar
İstanbul üzerine çok şeyler yazıldı yazılıyor. Sizİstanbulun hüzünlü çehresini yazmışsınız. Bundan ötürü özgünlük taçıyor şiir. Daha güzellerinde buluşmak dileğiyle...
Bunlar İstanbul'un güzellikleri. Ya Antalya'nın Torosların güzellikleri. :)) Her yerin ayrı yaşanan güzellikler var Üstadem. Güzel şiirinizi haz alarak okudum. Harikaydı. Duygusuyla etkisiyle zirvede bir şiirdi. Tam puanımla listeme alarak kutluyorum. Sevgilerimle.
Sevdalısının göz yaşıdır inci tanelerinde
Yüregine işler acısı buruk sevinciyle
Ağlar istanbul her gece
Şiirinizde istanbul kadar güzeldi. selamlar.
Bu şiir ile ilgili 101 tane yorum bulunmakta