Ayhan Baydil Şiirleri - Şair Ayhan Baydil

Nasıl da geçti yaş yirmi iki
Bir yudum su içer gibi
Ağacından düşen yaprak misali
Yeşil taze bir yaprakken
Yavaş yavaş
Sararmaya kurumaya

filmin son perdesiydi
Belki de en acısıydı

Beni sardı bir heyecan
derinden derine
gerçek sanmıştım

anlamaz oldu beni
ne dostlar ne akrabalar

kanatlarımı çırpsam
uçamaz oldu yaralı kuş gibi

Gideceğim
Bugün yarın belki de daha sonra
Zaman sürüklemesse beni
Fani dünyanın rengine
Ecel tebdil-i mekan etmezse
Bu aciz bedenime

Gönül ister, Seni bir gün görmek
Maziyi unutup geleceğe yönelmek

Seni bir ömür boyu sevmek
Gönül ister ki dünyaya sığmayan bu sevgiyi
Kalbinde hissettirmek

sıra sıra dizilmiş dizeler vardır
yalan olsa bile ...

gönül mahkumdur
beden tutsaktır
bir ömürde yoğurur kendi kaderini

"Bazen de olur..."
"Bazı şeyleri ..."
"Dil ile anlatamazsın."
"Ve susarsın..
"Sadece gözlerin konusur."
"Anlatabilirsen kendini..."

Ve gün gelecek.

Şüphesiz senin bu gençliğin...
İhtiyarlık ile yer değiştirecek.
Belki Okuyacağın son kitap.
Yediğin son yemek olacak.

Dağların üstündeki eriyen kar gibi
Suskunluğum Beni alıp götürüyor
Hakikatlara nurlara
Bir vadinin tabanında aktırıyor beni
Bazen denize…

Gezdik uzak diyarları bıkmadan usanmadan
Memleket kabul ettik Doyduğumuz toprakları
İnce ince eledik fani hayatı
istikbali kendimize gaye sandık maziye aldanmadan

Mevsimler yıllar geçti