Ne başımda akıl
Ne üstünde kıl
Bıraktın!
Soldurdun bendeki gülü
Bende kaldı aşkın külü
Ardından yaşayan bir ölü
Ölçülmez ki bende farkın
Hiç durmasın dönen çarkın
Şen olsun hep evin barkın
Sen güzelsin Diyarbakır
Dağlar sisli,yağmur,karken
Bir acayip insanlarız
Adam gibi adam değiliz.
Yolunu kaybetmiş yolcu gibiyiz
Nereden nereye gittiğimizi bilmeyiz
Yol sormaya utanırız
Çok bilmişlikle geçiniriz
Gel elele verelim
Çölde çiçek derelim
Göz önüne serelim
Tüm insanlar dost olsun
Sarmış bak bizi zincir
Gökyüzünde
Karabulutların üzerinde
Hayallerindeki beyaz sayfayı aç
İstediğin herşeyi,ama herşeyi istediğin gibi yaz
Kalemi pembe,sayfası beyaz olsun
Yaşamak istediğin umutlarını çiz
Sen de yedi saat erken doğar diye sevinme!
Yedi saat erken karanlığa gömülüyorsun!
Doğunun doğusunda öyle bir şeysin.
Adımız doğulu ise, senin ne olur bilmem
Bir tek farkımız var,kültürümüz,yüreğimiz
Kültürümüz bir deryadır.dile bile gelmez
Tekrar aşkın nazıyla yine terk ediyorsun
Eski derdin üstüne yeni dert ekliyorsun
Sana gitme diyemem sevdiğim biliyorsun
Yine çantan elinde yine mi gidiyorsun?
Gitmeden şunu söyle neden hep üzüyorsun?
A.klımı alıpta
Y.anlızlığa sen ittin
D.ünyamı kararttın
I.şığımı yok ettin
N.edendir bilmiyorum
K.albim seni sevdi
Etrafımda telli yüksek bir duvar
Gezdiğim yer belli,belli sınırlar
Mahallem, sokağım oldu buralar
Ayrılık nedense kaderimde var
Sesim,gıkım çıkmaz, kuru damağım
Hergün hasret çekip,ah vah ederek
Elleri tutmuyor,kolları titrek
Durumu kötüdür, hergün giderek
Bir hasret giderin siz bu yatana
Ölüm dedikleri yalnız bir anmış
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!