talaşta büyümüş çim adam gibi
pamuk arasında büyüyen fasülye
kartonlardan yapılmış evler gibi
saklıyorum senin hatıralarını
gel hadi büyüde anlatayım sana
tüm bildiğim öğrenilen yeteneklerimi
Dili zor değilim, sana sakladım cımbızı
Kendimi unutmadım ayırdım kenara çuvaldızı
Göklerden saydım dahi bitiremedim yıldızı
Gülüyorlar bize tepeden, zayıf halka en cılızı
Aydın Gürz
Ah be içimin içi; çocuk tarafım
Bak bırakıp gitti işte,
Nasılda acıyor sol yanım
Aydın Gürz
Bilmezdim, çocukken kötülük nedir
Bilmezdim, insanlar bu kadar şerefsizdir
Bilmezdim, dert adamı söyletir.
Keşke hep çocuk kalsaydım.
Çocukken bir şey sorduğumda,
Yolundan solundan dönenler de oldu
Sonra kurudu bildiğimiz göller
Sen duymazsın, bilmezsin belki de
Çok sevdiğimiz flamingolar da öldüler
Bir dağın tepesinde yangın çıktı
Çocukluk cehalletten
bizi geleceğe götüren en güzel dönemdir
zamanla büyür ve anlarız
aslında olgunluktur kimi zaman
susmalarımız
belki de içsel çığlıklarımız
Çoka bölünmüştür
kişinin yaşamdaki payı
bir düzenek var
içinde sade kalınır mı
hep yazın gelme ayı
Toprak kokusunu çoktan çektim içime
En derinde kaybettiklerim için
O yüzden üzerime yağ yağmur
Yüreğime değil, orası çok ağır
Aydın Gürz
Deniz gibi derin ve engindi gözleri
Ellerimin içinde bir miras teri
Razı oldu bak gönlüm bilki peri
İnceden ilmek ilmek gözümün feri
Narindi geldi yüreğimin oldu neferi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!