Ay ve Güneş Şiiri - Eza Ak

Şu karanlık eylülün başlangıcında göğü seyrediyorum.
Seni güneşe, kendimi aya benzetiyorum.
Sen olmadan ben var olamam.
Ama sen varken de ben orada kalamam.

Sen sıcak, iç ısıtan bir yazsın.
Ben o yazın gece esen karanlığıyım.
Sen saçılır, açılır, çehreyi aydınlatırsın.
Ben olumlu düşünceleri yok eden karanlığım.

Döngü içinde birbirimize aitiz.
Yaşamın içinde ise ayrı kalmalıyız.
Sen şafağı aydınlatırsın, ışıtırsın.
Ben çöktüğümde yalnız kalırsın.

Sen bir umutsun, herkes seni görmek ister.
Ben kasvetim, beni yalnız çaresizler görmek ister.
Herkes sabaha dakika sayar senin doğuşunu görmek için.
Beni bekleyen kanar için için.

Sen yakar, kavurursun aşk gibi.
Ben eser, üşütürüm ölüm gibi.
Seninle yeniden başlar.
Benimle son bulur.

Şu karanlık eylülün başlangıcında göğü seyrediyorum.
Seni güneşe, kendimi aya benzetiyorum.
Sen olmadan ben var olamam.
Ama sen varken de ben orada kalamam.