Ay süzülür Şiiri - Murat Ülkü

Solgun bir ay süzülür, karanlık yeryüzüne,
Hasret mührü vurulur, dertli her bir sözüne.
Gönül bir hancı gibi, bekler eski dostları,
Gözlerimin önünde, mazinin tüm yolları.

Zamanın çarkı döner, öğütür ömrü her an,
Kimseler bilmez asla, kalpteki sırrı inan.
Bir teselli ararım, demlenen şu çayda ben,
Ayrı düştüm neyleyim, ruhu saran sineden.

Vefa bir masal olmuş, dillerde sakız gibi,
İnsanlık uzaklaşmış, sanki bir yıldız gibi.
Kime açsam bağrımı, bir hançer izi kalır,
Şu fani dünya bizden, her gün bir parça alır.

Gönül kuşum yoruldu, konacak bir dalı yok,
Şu yalancı âlemin, artık bende yeri yok.
Hüzün benim yoldaşım, keder ise sırdaşım,
Bir tek Hakk’a eğilir, fırtınalı şu başım.

Işığı sönmüş artık, sokağın ve hanenin,
Anlamı kalmadı hiç, mazeret bahanenin.
Kadehimde acı var, soframda ise sükût,
Gidenleri getirmez, içimdeki kör umut.

Garip Murat yazdı bak, satırlara derdini,
Tanımaz oldu insan, artık kendi merdini.
Menzil yakın görünür, yol biter bir nefeste,
Can kuşu özgür kalır, şu daracık kafeste.