Ay Sonu Şiiri - Mustafa Alp

bu ay da yetmedi maaş,
saatlerin içi boşaldı,
günler borçla uyuyup
umutla uyandı.

cebimde metal bir sessizlik,
soğuk, paslı, ağır.
parmaklarımda yorgunluk,
omuzlarımda görünmeyen bir şehir var.

gece, pencereden içeri sızıyor,
duvarlara gölge gibi çarpıyor.
sokak lambası titrek,
tıpkı kalbim gibi,
yanmak istiyor ama korkuyor.

ekmek kırıntılarıyla ölçülüyor artık zaman,
çayın demi koyulaştıkça
hayatlar açılıyor.
her yudumda biraz daha batıyorum
kendi içime.

saat ilerledikçe
umut küçülüyor,
duvarlar daralıyor,
nefesim borca kesiliyor.

bir çocuğun ayakkabısına takılıyor gözüm,
yırtık ama temiz.
anlıyorum.
yoksulluk en çok temiz kalmaya çalıştığında acıtıyor.

şehrin kalbi beton,
damarları asfalt.
içinden geçerken
insanlığımı sürtüyorum kaldırıma.

ve akşam,
karanlık ağır bir palto gibi
omuzlarıma düşüyor.
ne çıkarıp atabiliyorum
ne de ısınıyorum.

uykusuzluk bir alışkanlık oldu,
çünkü rüyalar bile pahalı artık.
gözlerimi kapatınca
hesap defterleri açılıyor,
rakamlar bağırıyor,
susmak bilmiyorlar.

bir umut vardı,
incecik, şeffaf.
cebimde taşıdım,
yolda ezildi.

şimdi ay,
kirli bir madeni para gibi
gökyüzünde asılı.
ne dilek tutabiliyorum
ne de vazgeçebiliyorum.

bu ay da yetmedi maaş,
ama ben yine de
yarına kalkacağım.
çünkü insan,
en çok yorgunken
direnir hayata.

ve belki bir gün,
bu karanlık şiir
aydınlık bir sabaha uyanır.
belki…

Mustafa Alp
13/02/2026 00.05