Ay Işığı Şiiri - Eda Yıldırım

Ay ışığında yalnız yapayalnız bir bahar dalı
Süzülüyor yine yorgun dilimden kelime
Her hece birer birer batan acı
Karanlık sımsıkı, korkuyla tutunmuş bedenime

Yok ben korkmam senin gitmenden
Tek korkum gecede soluk ay ışığı
Salıncak sallanmaz kurumuş bir dereden
Ama sallanır durur aklımda o cevapsız soru sandığı

Işıklar sönmüş karanlık kaplamış kalbim
Ay ışığı, pencereden aydınlatıyor beni .
Ben gecenin o ıssızlığını sevdim
Sen sakın düşünme çoktan unuttum seni