Ay'ın Kıskandığı Nur Şiiri - Gökhan Öztü ...

​Güneş utandı, çekildi kendi narına,
Senin nurun düştüğünde dünya toprağına.
Bakışın şifaydı, gülüşün bir bahar dalı,
Öyle bir güzellik ki; dilsiz eder tüm lisanı.

​Alnında parlayan o pak, ilahi nişan,
Seni bir kez gören olurdu sana hayran.
Yüzün, on dördüncü ayın şavkından duru,
Gözlerin; kainatın saklı, derin huzuru.

​Yürüdüğün yollarda taşlar bile erirdi,
Bulutlar peşinden gölge olup gelirdi.
Tenin gül kokardı, terin ise misk-i amber,
Güzellikte eşsizsin, ey en son Peygamber.

​Biz seni görmeden sevdik, o hayalinle yandık,
Her karanlık gecede senin nuruna sığındık.
Bir garibin yorgun kalbi adınla huzur bulsun,
O eşsiz güzelliğin ruhuna şifa olsun.

Gökhan Öztürk