Güneş utandı, çekildi kendi narına,
Senin nurun düştüğünde dünya toprağına.
Bakışın şifaydı, gülüşün bir bahar dalı,
Öyle bir güzellik ki; dilsiz eder tüm lisanı.
Alnında parlayan o pak, ilahi nişan,
Seni bir kez gören olurdu sana hayran.
Yüzün, on dördüncü ayın şavkından duru,
Gözlerin; kainatın saklı, derin huzuru.
Yürüdüğün yollarda taşlar bile erirdi,
Bulutlar peşinden gölge olup gelirdi.
Tenin gül kokardı, terin ise misk-i amber,
Güzellikte eşsizsin, ey en son Peygamber.
Biz seni görmeden sevdik, o hayalinle yandık,
Her karanlık gecede senin nuruna sığındık.
Bir garibin yorgun kalbi adınla huzur bulsun,
O eşsiz güzelliğin ruhuna şifa olsun.
Gökhan Öztürk
Gökhan Öztürk 3Kayıt Tarihi : 5.2.2026 22:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin mânâ ve tema olarak çok güzel. Hece veznine yakın ama tutmuyor. Şiirde estetiğin olması için serbest vezinde iyi bir okuyucu, hece veznindeyse kafiye ve durak hakimiyeti gerektiriyor. Ben başaracağına inanıyorum ve kolaylıklar diliyorum
TÜM YORUMLAR (1)