Ateşten Gömlek Şiiri - Sadık Kocabaş

Ateşten Gömlek
Mana dediğin bir sırdır açılmaz,
Ecel şerbetidir sensiz içilmez,
Ruhun daralsa da yardan geçilmez,
Ateşten gömleğe sarıldık kaldık.

Mecal dediğin o imanın gücü,
Sırtında taşınan bin yıllık acı,
Nefistir bu yolun en büyük öcü,
Sabır eleğinde karıldık kaldık.

Sefalet sanma bu gönül halidir,
Yolumuz erlerin doğru yoludur,
Gözyaşın pınardır, rahmet doludur,
Hicran deryasına serildik kaldık.

Gökler mühürlendi, yer ise dilsiz,
Kervan yola düştü, rehber delilsiz,
Ruh dediğin kuşmuş, gövde kafessiz,
Varlığın sırrına burulduk kaldık.

Zamanın içinde bir toz zerresi,
Kırıldı kalplerin sırça kasesi,
Duyulmaz kimseden mutlakın sesi,
Gölgenin peşine kurular kaldık.

Kefenimiz nurdur, toprağımız kor,
Soru sorulmayan o menzile var,
Gayri bu dünyada bize her yer dar,
Kalemsiz Şair le durulduk kaldık.