Gönlümün gülşenine,yine ateş gölgeleri düştü.
Yandıkça alevinden canım,gölgelerinde üşüdü.
Yolduğum karanlık ise,efkarım olup acıda tüttü.
Duran bütün saatlerin,sanki yelkovanları küstü.
Dillerimde açmadan soldu,gonca gülün çilesi
Düşen yapraklarını yoldum,dinmedi hiç öfkesi.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




gülşenle başlayıp köleyle biten...mükemmel bir şiirdi..arzuların bir kölesi olsa, o biz olmasak değil mi?
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta