Aslanlı Konsol Şiiri - Ayşe Uçar

kıraçlanan yüzümde sabahlıyor züppe karanlık
elem ve keder boy verip tırmanıyorlar
düz duvarlara

solgun hüznün esrarında durgun vakitler

porselen bir biblonun ağzında isli duman
gecenin mahreminden sırları doğuruyor kırlangıçlar
taş kaldırımlardan sek sek geçiyor dışarda yağmur
penceremde buğusu mor karanfil yuvası

güneşsiz rüzgârsız üşüyorum
mevsimlerden güz aylardan Ekim
bronz bir soğukluk tokat gibi çarparken yüzüme
Tanrının tebessümü eksik zamanın içinde
annem pötikareli mutfağın külkedisi
ne pişirirse pişirsin
doymuyoruz

babam
kapı önüne getirip
karanlığın zil takan güllerini bırakmış
hava ayaz mı ayaz zannedersin zemheriden bir dünya

kırlangıçlar beni ağlarken görmüş olmalı
gözyaşımın başucuna yastığıma birkaç yeşil dal bırakmışlar

annem hep küskün yeşil boyalı kapıya
kapının kolunda buzdan sarkıt çiçekler
kim dokunursa dokunsun
eline yapışacak

donuyorum
uzun ve soğuk geceler
sıcak bir mendil açsam yüzüme
içimdeki kupkuru bahçeleri ıslatır mı bilmem
dışımdaki aynanın sızısı odadan odaya
gezinirken

babam aslanlı konsola genetik bir vasiyet
vasiyetin yanına tüm sonbaharları silip süpüren bir hatıra bırakmış
gözlerinden gözlerime yemyeşil bahar

.

710202502:30