Hani damlalardı çarpmadan yağan,
hani süzülürken birbirine kavuşan…
Kalp artık atar mı dersin aşksızlıktan?
Okurken süzülsün yaşların yanaklarından.
Yine ben sileyim düşen incileri gözyüzünden,
benimkilerle kavuşsun süzülürken yanaklarımızda.
Atsın odacıklarımız,
ismimizi ezberletsin hücrelerimize.
Aşksızlıktan yaşayamayız biz.
Birbirimize bakalım hep ilk günkü gibi aşkla.
Kayıt Tarihi : 14.11.2018 08:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!