Aşkın Tefsiri İkimiz Olduk

Ey Nihâl!
Bakma bana böyle bilmecesiz bilge gözlerle…
Dudağımda bir “merhaba”nın gümüş izi
Aslında yalnızca senin varlığından bir fetvâ arar.

Her mesaj bir remiz oldu,
Her sessizlik bir tecellî.
Gönlümün mührü, senin avucunda kayıp bir delil;
Aşkı ispat için yazılmış sahte bir senet değil mi şimdi?

Eskiden dokunmak bir secdeydi,
Şimdi bir sorgu.
“Gel…” dese ayak izlerin, hemen:
“Acaba gel demek istedi mi, yoksa ben mi çözdüm yanlış?”

Mesajın gelişi:
Bir nefes, bir rahatlama.
Okunması:
Satır aralarında kaybolmuş bir ruhun tahlili.
Kısalığı:
Bir sonbahar yaprağı gibi kırılgan, anlamı muamma.
Cevabım:
Kalemimden dökülen her harften pişman bir derviş.

Bekleyiş…
Ah, o bekleyiş!
Bir zikir gibi tekrarlanan saatin tik takları,
Her saniye bir şüphe tohumu ekiyor yüreğimin kıraç toprağına.

Temas artık bir rahmet değil Nihâl,
Bir imtihan.
Dopamin değil, bir ateş çemberi.
Dokunduğum her tuş, yaktığım bir buhur;
Kokusu sana ulaşır mı, ulaşmaz mı diye endişeli.

“Seni düşünüyorum” demek,
“Beni düşünüyor musun?” sorusunun gizli tercümesi.
Aşkın lûgatı buharlaştı,
Yerine bir şüphe lûgati kondurduk.

Belirsizlik, aşkın kabir azabıdır Nihâl.
Her “okundu” yazısı, bir nefes kesilmesi;
Her “yazıyor…” ibaresi, kalbimin üç vakit namazı.
Buluşmak artık iki bedenin kavuşması değil,
İki ihtimalin çarpışması.

Bu aşk, remizlerle yazılmış bir sûfî şiiri:
Yoruma açık, müphem, derin.
Ve ben, her harfinde kaybolmuş,
Anlamı senin gözlerinde arayan bir âşık.

Belirsizlik, senin adının baş harfi Nihâl.
Bir nokta kadar yakın, bir hicran kadar uzak.
Temasımız, iki yalnızlığın ortasında çakan şimşek:
Aydınlatıyor bir anlık, sonra karanlık daha bir koyu.

Aşkı kanıtlamaya çalıştıkça,
Aşkın kendisi buharlaşıyor.
Bari gel, bu belirsizlik zindanında,
Bir belirsiz daha sevişelim;
Adı konmamış, anlamı gizlenmiş,
Sadece tenlerin konuştuğu bir lisanla…

Her sessizlik bir davet, her söz bir perde olsun.
Sen Nihâl, ben müphem; ikimiz bir aşkın tefsiri…