Aşkın ölüm raporu Şiiri - Gece Gözlüm

​Bir vedaya sığdırdın, omuz omuza taşıdığımız o ağır günleri;
Tek cümleyle susturdun içimde yıllardır kanayan sızıyı.
Ardına bakmadan kazıdın adını duvarlarımdan...
Tedavisi tamamlanmış bir hasta gibi,
Nabzımı yoklayıp çekip gittin.
​Ne bir borcun kaldı kalbime, ne gözlerinde bir minnet;
Yüzünde o yabancı, o buzdan selamet...
Sanki hiç yanmamışız gibi aynı ateşte,
Hiç savrulmamışız gibi aynı fırtınada.
​Bir sabah, gün daha doğmadan,
Sessizliğe imza atıp gittin.
Beyaz duvarlar kaldı bana;
Çökük bir yatak, yarım bir nefes...
Söndü içimde titreyen o son ışık,
Artık seni beklemez bu eski sokaklar.
​Emaneti sahibine bırakır gibi,
Kalbimi masada unutup gittin.
İyileşmek bu muydu gerçekten?
Yoksa beni bir kalemde gözden çıkarmak mı?
Kendi gölgene bile görünmeden silinmek mi?
​En kolayı buydu belki:
Bu aşkı usulca tüketip,
Vedasız bir sükûtun içine akıp gitmek.
Ben yarama merhem ararken;
Sen, yarayı kökünden söküp gittin.
​Ben seni canıma can diye sararken,
Sen "geçmiş" dedin;
Defteri alelacele kapatıp gittin.
Yüzündeki o rahat, o hafif gülüş...
Sanki üzerinden büyük bir yük atmış gibi.
​Ne bir "eyvallah" bıraktın ardında,
Ne dudağımda yarım bir öpüş.
"Yolun sonu" dedin sadece;
Beni yolun tam ortasında bırakıp gittin.
​Ağrın dinince mi yabancılaştın?
Hangi ara böyle eksilttin beni?
Kendi limanına sessizce yanaşırken,
Beni dalgası dinmeyen bir enkaza bağladın.
​Helal etmiyorum o son uykunu;
Unutursun sanma içimdeki bu çöküşü.
Boşaltıp ruhumdan bütün tutkunu,
Bir hastane koridoru gibi;
​Soğuk, yankılı ve kimsesiz...
Öylece bırakıp gittin.