Aşkın kendine Şiiri - Zeynep Beşen

Ruhumun ruhuna olan merakı öldü.
Bir gerçekle çözüldü,
Bağlarından bağlarım.
Acır sandım içim.
Ama hiç kanamadı gözlerim.
Kırılma di bir nebze olsun kalbim.
Bu soğuk ve bir o kadar gri ,
Renkleri kaybolmuş yerlere döndü
Sana olan hislerim .
Uykularım kaçmadı sana.
Yıldızlarim kaybolmadi gökyüzüm de .
Sandım ben kıyameti yaşarım.
Ama hiç olmadı;
Bir gerçek!
Beni tüm acılı sancılı taraflardan korudu .
Sen ,aşk dediğin şeyin ,
Kapısına kadar gelip ,
O kapıyı çalmayandın .
Bu gerçeği görünce ağlarım sansam da.
İnan bana, çok güldüm.
Durup güldüm ,
Yürüdüm güldüm ,
Sana baktım güldüm,
Bana daha çok baktım güldüm.
Çocukta değiliz artık.
Ne sana kızdım.
Ne de kendime öfke duydum.
Güldüm geçtim ,
Durdum güldüm ikimize.
Sonra ellerime baktım .
Uzun uzun baktım .
Orada olması gereken yoktu ,
Ve ben bunu biraz geç anladım.
Ellerin yoktu ellerim de .
Sonra ellerimin ellerine merakı öldü.
Bir gece değil ,
Bu bir sabahın kararı idi.
Çocukta değiliz artık.
Ne sana kırıldım
Ne de kendime küstüm.
Güldüm geçtim .
Geçtim güldüm sadece .
Bir gerçeğe sarıldım ,
Ve hiç üzülmedim ikimize .
Ben bize;
Ben bana, aşık demem gayri,
Tüm dünya ülkelerinde .
Sen de alma bu sözü üstüne
Bir kahkaha sebebi olma
Aşkin kendine .