Aşk mı varolup insanın içinde yaşıyordu
Bir etten kafes bir kalp bir bedenin içinde
İnsan mı yoksa aşkın içinde yaşıyordu
Varolmuş evren de bu gök bu toprak ininde
Ne yapsa insan önce kendisi şaşıyordu
Tereddütsüz insanlar her dağı aşıyordu....
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




'İç içe geçiş' hali..
Ve aşk, hep vardı...
Güzeldi. Kutlarım Fazilet Hanım..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta