Bu dünyada duyduğum o ilk sesin sahibi,
Bahçesinde yeşertti taze açan gül gibi…
Hayal ettim cemalin, arzuladım görmeyi,
Aşkıyla yaktı beni lal olmuş bülbül gibi…
Gözyaşıma bakmadı diyar, diyar savurdu,
O’nun Aşkı bir başka, ta özümü kavurdu…
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




İfadesi saf ve temiz, anlaşılır ama biraz hüzünlü bir aşk şiiri.Tebriklerle, gözlerinizden öpüyorum.Enver Özçağlayan
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta