hayata tutunmaya çalıştığım,
ipeksi siyah ve uzun saçlarını alınca benden,
ipleri koparılmış bir kukla gibi yığıldım yere,
sensizliğe ve bu olmaz olasıca sessizliğe,
sürüklerken beni, hiç hesaba katmadın mı?
delidir bu çocuk, tekmeler yüreğini ve asar kendini diye,
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta