Aşka tövbe Şiiri - Zuzu Şiir Kadın

I
Gittiğin gün gökyüzü çöktü üstüme,
Bir insan bu kadar sessiz nasıl gider?
Ardında bıraktığın boşluk kadar ağır,
Ne bir söz iyileştirir, ne bir kader.
II
Ayrılık bir an değil, uzayan bir sancı,
Her nefesimde yeniden başlıyor.
Kalbim hâlâ seni beklerken kapıda,
Zaman acımak nedir bilmiyor.
III
Gözyaşım alıştı karanlığa,
Geceyle yarışır oldu akışı.
Kimse bilmez, kimse görmez,
Bir insanın içten içe çöküşünü.
IV
Mutluluk bana uğramaz artık,
Kapımı çalsa bile açmam.
Çünkü sen gittin,
Ve ben senden sonra hiçbir şeye alışmam.
V
Aşka tövbe ettim yıkıntıların içinde,
İnandığım her şey seninle gömüldü.
Bir zamanlar “biz” dediğim o kelime,
Şimdi mezar taşıma kazındı.
VI
Ayrılığın sesi var, kimse duymaz,
Geceleri çığlık gibi içimde.
Adını anmasam da olur,
Yokluğun yeter, her cümlemde.
VII
Bir gülüşün vardı, dünyayı susturan,
Şimdi o sessizlik beni boğuyor.
Hatıraların bile bana yabancı,
Her şey yavaş yavaş kopuyor.
VIII
Gözlerim yorgun, kalbim küskün,
Umutlarım diz çökmüş ağlıyor.
Bir insanın bu kadar sevip de
Bu kadar yalnız kalması ağır oluyor.
IX
Ayrılık bana seni unutturmadı,
Sadece yaşamak denen şeyi zorlaştırdı.
Ben senden sonra hayatta kaldım,
Ama hayat benden vazgeçti.
X
Eğer bir gün bu satırlar sana değerse,
Bil ki ben çoktan tükenmişim.
Bu bir şiir değil sadece,
Ben ayrılığa ağlayarak yazılmışım..