Aşk Ve Nefret Şiiri - Mustafa Alp

gecenin koynunda bir kadeh gibi durur kalbim,
içinde hem ateş var hem de serin bir rüzgar.
bir yudum aşk içtim mi dünya cennet olur,
bir damla nefret düşse gökyüzü bile dar.

ey gönül, söyle bana bu nasıl bir sırdır?
aynı kalpte iki zıt mevsim nasıl yaşar?
bir yanım güller açtırır sevgili uğruna,
bir yanım diken olur, dokunanı yakar.

aşk dediğin nedir ki, bir bakışta doğar,
bir nefeste büyür, bir ayrılıkta yanar.
insan kendini bile unutur o anda,
bir çift göz uğruna dünyayı da satar.

ama nefret.
o da aşkın karanlık kardeşi değil midir?
sevdiğin kadar kırılırsın, kırıldıkça sertleşir kalbin.
bir zamanlar dua ettiğin isim,
sonra dilinde suskun bir yara olur.

ey dost, şu dünya dediğin nedir ki?
bir kervansaray, gelip geçenlerin gölgesi.
dün aşkla sarıldığın kişi
bugün yabancı bir rüzgar gibi geçer önünden.

şarap sunan saki gibi zaman,
kadehlere bazen mutluluk doldurur,
bazen de ayrılık.
biz de içeriz kader diye.

bir gün güleriz sevdanın güneşinde,
bir gün yanarız nefretin çölünde.
meğer insan dediğin
iki ateş arasında kalan bir damla suymuş.

nice aşık gördüm, yıldızlara söz veren,
nice düşman gördüm kalbini taşa çeviren.
ama en garibi şu.
en derin nefretler, en büyük aşklardan doğar.

ben de bir zamanlar sevdim.
bir bakışın içinde bahar buldum.
adını söyleyince kalbim gül açıyordu,
dünya küçülüyor, zaman duruyordu.

sonra bir gün anladım.
aşk dediğin, insana kendini gösteren bir aynaymış.
sevdiğin kişide aslında
kendi kalbinin ışığını görürmüşsün.

o ışık sönünce karanlık büyür,
işte o zaman nefret doğar.
ama ne tuhaf ki
nefret bile aşkın külleriyle yaşar.

ey gönül, gel artık kin taşıma,
bu dünya kırılgan bir rüya kadar kısa.
sevmişsen bırak izini gül gibi,
nefret etme ki kalbin taş olmasın.

çünkü yarın toprağa karışınca bedenimiz,
ne aşk kalacak ne de öfke.
bir avuç toprak soracak bize sadece.
bu kadar kısa bir ömürde
neden kalbinizi birbirinize dar ettiniz?

o yüzden gel dostum, kadehi kaldır,
bugünü yaşayalım yarın yokmuş gibi.
aşk varsa içimizde dünya cennet,
nefret varsa. zaten cehennem içimizde gizli.

ve ben bilirim ki sonunda
her insan aynı gerçeğe varır.
aşk kalpte bir bahar gibi geçer,
ama nefret.
sevilmemiş bir kalbin kışıdır.