Körkütük aşıgım ben, düşüncelerim emanet akşamlara,
Tarif edilemez ölümlere şahit olurum, yar gelince aklıma.
Çatık kaşlarımla okurum hasretliğe meydan, sazımı elime aldığımda,
Hayat başkalışır sanki, güneş benim için misafir olur dağlara.
Bizim yaşamamız nedenlerle doludur gözüm, direnmek işlenmiş damarlarıma,
Degiştirmektir düşlerimiz düzeni, devrimleri ortak etmektir kafalara.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta