"Zorlu bir girişti, hızını alamayan bir araba gibiydim, frenin tutmadığı çok zaman oldu, ama manevralarda bi' şekilde iyiydim.
Aşık oldum, büyük... içinden çıkacağım diye binbir takla attım. herkes aşkı ararken, ben bi bakıp çıktım. istemedim.
Aşk olmadan nasıl oluyormuşu denedim, çok... ağızda bıraktığı tadı sevmedim. ondan da vazgeçtim.
'Sen kendine yetmiyorsun. hiç kimse sana yetmiyor. birini bitirmeden aklın öteki yolculukta.' gibi olan insanları denedim, sevemedim onları, vakur ve ulaşılmaz geldiler bana.."
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Aşk istemekle yada planlayarak hareket etmekle oluşmuyor, aşkın çekim yasası farklı kombinasyonlar içeriyor, biraz tılsım biraz büyü biraz sihir birazda olağaüstülük derken kapıloyorsun zaten girdabına, aşk bir nevide milyonlarca kalabalık içinde sadece bir tek kişiye odaklanmaktır :) Aşk mucize gibi bişey işte, öyle markette satılan bişey değil vs vs vs..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta