Aşk İçin 9 Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

Bir akşam daha indi ömrüme,
gölgeler uzadı duvarlarda.
Saat işliyor sessizce, ben seni düşünüyorum.
Ne çabuk geçiyor insanın hayatı…
Daha dün gibi aynı sokakta yürür,
aynı göğe bakardık seninle.
Şimdi o günler,
eski bir fotoğrafın sararmış kenarları gibi.
Penceremi açtım geceye,
rüzgâr girdi içeri; sen gelmedin.
Demek ayrılık böyle yavaş yerleşiyormuş insana.
Bir şarkı çaldı uzakta, içim burkuldu.
İnsan yaş aldıkça anlıyor galiba:
Bazı özlemler ömürden uzun sürüyor.
Ve hayat dediğin nedir ki?
Biraz beklemek, biraz hatırlamak,
biraz da dönmeyeceğini bile bile
birini sevmeye devam etmek.
Aşk

Bir akşam daha indi ömrüme,
gölgeler uzadı duvarlarda.
Saat işliyor sessizce,
ben seni düşünüyorum.
Ne çabuk geçiyor insanın hayatı…
Daha dün gibi
aynı sokakta yürür,
aynı göğe bakardık seninle.
Şimdi o günler,
eski bir fotoğrafın sararmış kenarları gibi.
Penceremi açtım geceye,
rüzgâr girdi içeri;
sen gelmedin.
Demek ayrılık
böyle yavaş yerleşiyormuş insana.
Bir şarkı çaldı uzakta,
içim burkuldu.
İnsan yaş aldıkça
anlıyor galiba:
Bazı özlemler
ömürden uzun sürüyor.
Ve hayat dediğin nedir ki?
Biraz beklemek,
biraz hatırlamak,
biraz da dönmeyeceğini bile bile
birini sevmeye devam etmek.
Aşk

AKŞAM OLDU
Akşam oldu yine,
gün usulca çekildi penceremden.
Bir yalnızlık oturdu karşıma,
adı biraz sen oldu.
Saat çalışıyor duvarda,
durmadan, dinlenmeden.
Oysa insanın içindeki bazı zamanlar
bir vedada kalıyor.
Ne çabuk geçiyor ömür…
Daha dün gibi gülüşün,
daha dün gibi aynı sokaktan yürüyüşümüz.
Şimdi hepsi
eski bir yaz akşamının uzak sıcaklığı gibi.
Bir şarkı duyuyorum bazen,
içim burkuluyor.
Demek insan,
yaş aldıkça
unutmaktan çok hatırlayarak yoruluyor.
Ve hayat dediğin nedir ki sevgilim?
Biraz beklemek,
biraz kaybetmek,
biraz da dönmeyeceğini bile bile
bir ismi kalbinde taşımak.
Aşk

AKŞAM OLDU
Akşam oldu yine,
gün usulca çekildi penceremden.
Bir yalnızlık oturdu karşıma,
adı biraz sen oldu.
Saat çalışıyor duvarda,
durmadan, dinlenmeden.
Oysa insanın içindeki bazı zamanlar
bir vedada kalıyor.

Ve hayat dediğin nedir ki sevgilim?
Biraz beklemek,
biraz kaybetmek,
biraz da dönmeyeceğini bile bile
bir ismi kalbinde taşımak.

Ve hayat dediğin nedir ki sevgilim?
Biraz beklemek,
biraz kaybetmek,
biraz da dönmeyeceğini bile bile
bir ismi kalbinde taşımak.

Ne çabuk geçiyor ömür…
Daha dün gibi gülüşün,
daha dün gibi aynı sokaktan yürüyüşümüz.
Şimdi hepsi
eski bir yaz akşamının uzak sıcaklığı gibi.
Bir şarkı duyuyorum bazen,
içim burkuluyor.
Demek insan,
yaş aldıkça
unutmaktan çok hatırlayarak yoruluyor.

Ve hayat dediğin nedir ki sevgilim?
Biraz beklemek,
biraz kaybetmek,
biraz da dönmeyeceğini bile bile
bir ismi kalbinde taşımak.

Ve hayat dediğin nedir ki sevgilim?
Biraz beklemek,
biraz kaybetmek,
biraz da dönmeyeceğini bile bile
bir ismi kalbinde taşımak.
Aşk

Seni sevmek
zor değildi.
Zor olan,
senden sonra gelen hiçbir şeyi
gerçek sayamamak.
İnsan bazen
bir kişiyi değil,
bir hissi kaybediyor.
Ve sen,
gittin belki
ama bende kalan şey
hâlâ sen gibi.
Aşk

Sen gittin.
Kimse fark etmedi.
Şehir aynı gürültüyle uyandı sabaha,
insanlar aynı telaşla yürüdü.
Bir tek benim içimde
bir şey sustu.
Aşk

Seni unutmaya çalışmak,
karanlık bir odada
kendi gölgenden kaçmak gibi.
Nereye gitsem
bir parçam senden önce varıyor.
İnsan,
bazı insanlardan ayrılınca bile
onların içinde yaşamaya devam ediyor.
Sen gittin.
Kimse fark etmedi.
Şehir aynı gürültüyle uyandı sabaha,
insanlar aynı telaşla yürüdü.
Bir tek benim içimde
bir şey sustu.
Şimdi konuşurken bile
kendimi dışarıdan duyuyorum bazen;
sanki hayatımı ben değil de
başka biri yaşıyor.
Çünkü insan,
gerçekten sevdiği biri gidince
yalnızca yalnız kalmıyor;
gerçekliğini de biraz kaybediyor.
Ve en korkuncu şu:
Seni unutursam iyileşeceğimden değil,
bunca acının boşa yaşanmış olacağından korkuyorum.
Bu yüzden yokluğunu saklıyorum içimde;
bir umut gibi değil,
karanlıkta elimin hâlâ değebildiği
son gerçek şey gibi.
Aşk

Yokluğunu saklıyorum içimde;
bir umut gibi değil,
karanlıkta elimin hâlâ değebildiği
son gerçek şey gibi.
Aşk

İnsan,
gerçekten sevdiği biri gidince
yalnızca yalnız kalmıyor;
gerçekliğini de biraz kaybediyor.
Aşk

Bugün yüzümü boyadım yine,
dudaklarıma en kırmızı rengi sürdüm.
İnsan bazen
en çok canı yanarken güzelleşmek istiyor.
Aynaya baktım sonra.
Gözlerimde seni gördüm;
gitmiş bir adamı değil,
hâlâ içimde yaşayan bir yarayı.
Ben acıyı saklamayı hiç öğrenmedim.
Bu yüzden resimlerimde
çiçeklerin yanında kan da vardır.
Çünkü aşk,
yalnız güzel şeylerden oluşmuyor.
Sen gittin.
Ama yokluğun
kemiklerime kadar işledi.
Bazı insanlar
bedenden çıkmıyor;
kanına karışıyor insanın.
Yine de seni kötü anmıyorum.
Çünkü beni en çok yaralayan şey,
aynı zamanda beni en çok canlı hissettiren şeydi.
Ve ben seni
mutlu bir son gibi değil,
yarım kaldığı için sonsuza dek sürecek bir resim gibi sevdim.
Aşk

Sevmek seni,
şiirlerde anlatıldığı kadar zarif değildi.
Daha çok,
insanın içini yavaşça tüketen
sessiz bir ateş gibiydi.
Aşk

Seni sevmek,
şiirlerde anlatıldığı kadar zarif değildi.
Daha çok,
insanın içini yavaşça tüketen
sessiz bir ateş gibiydi.
Sen gittin.
Ve ben ilk kez gördüm:
Bir insanın yokluğu,
bir odanın havasını bile değiştirebiliyor.
Sabahlar yine oldu,
ekmek yine alındı,
şehir aynı gürültüyle yaşadı.
Hayat,
kimsenin acısı için durmuyor.
Ama insanın içindeki düzen
bir kez bozuldu mu
aynı hâline dönmüyor.
Kendime kızdım bazen.
Bu kadar bağlanmamalıydım dedim.
Sonra anladım:
Gerçek duygular,
mantığın sözünü pek dinlemiyor.
Çünkü aşk,
insanı yalnız mutlu etmiyor;
onu savunmasız bırakıyor,
çıplak bırakıyor,
kendi gerçeğiyle baş başa bırakıyor.
Ve belki de en ağır olan şu:
Birini kaybettikten sonra
yaşamaya devam etmek zorunda olmak.
Ben seni
kusursuz bir hayal gibi değil,
bütün eksiklerinle,
bütün ağırlığınla,
gerçek bir insan gibi sevdim.
Aşk

Belki de en ağır olan şu:
Birini kaybettikten sonra
yaşamaya devam etmek zorunda olmak.
Aşk

Sen gittin.
Ve yokluğun
bedenimde dolaşan görünmez bir sancı oldu.
Omuzlarımda,
ellerimde,
uykusuz gecelerimde…
Aşk