Aşk’ı Hesapladım Dün Gece

AŞK’I HESAPLADIM DÜN GECE …

Geceyi ikiye böldüm önce,
bir yarısına seni koydum
öteki yarısına susmayı.

Saatin akrep ve yelkovanı
birbirine kavuşmak için
sürekli dönerken aynı yerinde
ben, yerimde sayarak yürüdüm sana doğru.

Pencereme yaslanan rüzgârın
hangi sokaktan geçtiğini sordum kendime,
hangi kaldırımdan sana değdiğini,
hangi lambanın altında
bir anlığına durup iç çektiğini…

Ve o an
Aşk’ı hesapladım dün gece …

Bir ömrü kaç bakış eder diye sordum,
kaç gülüş bir insanı kurtarır yalnızlıktan,
kaç defa “iyi ki” demek gerekir
birinin kaderine razı olmak için.

Kalbimin attığı her saniyeyi böldüm,
senin adının harflerine.

H — her sabah uyanma sebebim
Ü — üşüyen yanlarımın örtüsü
S — sustuğum bütün cümlelerin anlamı
E — eksik kalan tarafımın tamamı
Y — yandığım ama razı olduğum yer
İ — içimde büyüyen en güzel telaş
N — ne varsa bende, sana çıkan yol

Sonra tekrar
Aşk’ı hesapladım dün gece …

Bir insan
bir insana kaç kere denk gelir hayatta?
Kaç kere göz göze gelir de
dünyanın bütün gürültüsü susar?

Kaç tesadüf gerekir
bir mucizeyi sıradan göstermek için?

Ben seni
tam da vazgeçmek üzereyken buldum kendimde.
Tam da “artık olmaz” dediğim yerde
adını öğrendim sabrın.

Çünkü sen
hiç gelmeyecekmiş gibi gelip
hep kalacakmış gibi duranlardansın.

gitmekle kalmak arasında
senin gözlerinde bir ev buldum.

O yüzden
Aşk’ı hesapladım dün gece …

Bir gidişi kaç geliş affeder,
bir suskunluk kaç özrü saklar içinde?

Senin omzuna düşen başım
hangi matematiğe sığar mesela?
Hangi formül çözer
parmaklarının parmaklarıma değdiği anı?

Topladım bütün yalnızlıklarımı
senin bir “merhaba”na,
çıkarma yaptım geçmişimden
geleceğine yer açmak için.

Böldüm korkularımı ikiye,
yarısı sende kalsın diye,
yarısı bende çoğalsın diye cesaret.

Çarptım seni kalbimle
sonuç: sonsuz.

Ve yine
Aşk’ı hesapladım dün gece …

Bir adam
bir kadının sesinde
kaç kere yeniden doğar?

Kaç defa
aynı ismi söylerken
ilk defa söylüyormuş gibi titrer dudakları?

Ben seninle
zamanın içinden geçmedim,
zamanı senin içinden geçirdim.

Takvim yaprakları değil
nabzım değiştirdi mevsimleri.

Sen güldüğünde yaz oldu mesela,
sen sustuğunda kış.

Gözlerin yağmur,
ellerin ilkbahar.

her mevsimi aynı bedende yaşadım.

Sonra oturdum
Aşk’ı hesapladım dün gece …

Bir kalp
kaç kırılmadan sonra
birine bu kadar açık kalabilir?

Kaç vedadan sonra
bir “hoş geldin” bu kadar inandırır?

Ben
senin gelişini beklerken
kendime geldim aslında.

Çünkü sen
bir insanın başına gelebilecek
en güzel tesadüfsün.

tesadüflere inanmayı
seninle öğrendim.

O yüzden
bu gece de
yarın da
her gece…

Aşk’ı hesaplayacağım.

Ama sonuç
hep aynı çıkacak:
Sen.
Hüseyin ERDiNÇ