Ailemle oturdum bir bahçede
Sabah çay içtik inciraltında
Karşımda deniz,ağaçlar, içime sonsuz bir umut,bir ışık aşıladı.
Yavaş yavaş içimden bir gözyaşı seli aktı
Gökyüzüne bakarken,hatıralar aklımdan geçerken
Gemiye binip, açılmak istedim
O an yalnız kalmak,batan güneşe kadar,denizin ortasında uyumak
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta