Sen Delisin Diyorlar Şiiri - Şafak Bayrak

Ben kimseye karışmadım,
Kimsenin yoluna taş koymadım.
Ne servetin peşinden koştum,
Ne alkışların gölgesinde yaşadım.

Bir ağacın altında saatlerce oturdum,
Bir bulutun geçişini seyrettim.
Dünyanın hesabını tutmadım,
Kalbimin hesabını çoğu zaman unuttum.

Kimseyi kıskanmadım ben,
Kimsenin ekmeğinde gözüm olmadı.
Ne bir dostun sırrını taşıdım dillere,
Ne bir düşmanın ayıbını anlattım.

Yalnızlığı seçtim bazen,
Çünkü yalnızlık yalan söylemezdi.
Kendi kendime konuştum uzun gecelerde,
Kendi sözlerime bazen gülüp geçtim.
Kendi içimde fırtınalar kopardım,
Kendi içimde limanlar kurdum.
Bir gün kendime küstüm,
Ertesi gün yine kendimi affettim.
Benim bütün suçum,
Aşkı herkesten fazla sevmekti.
Bir çift gözü ömür saymak,
Bir tebessümü cennet bilmekti.
Ama insanlar tuhaf dostum...
Sessizliğimi korkaklık sandılar,
Yalnızlığımı çaresizlik.

Kimseye karışmayışımı güçsüzlük saydılar,
Kalbimin inceliğini eksiklik.
Konuşmadım diye susturulmuş dediler,
Gülmedim diye mutsuz dediler.

Bir köşede kendi halimde yaşadım,
Beni bin türlü dile doladılar.
Kıskanmadığım halde kıskanç dediler,
Peşlerinde olmadığım halde düşman.

Hiç açmadığım kapıları yüzüme kapattılar,
Hiç sormadığım hesapları sordular durmadan.
Aşkımı bile küçümsediler bazen,
"Bu kadar sevilir mi?" dediler.
Kalbimin yangınını anlamadan,
Ateşime uzaktan hüküm verdiler.

Oysa bilmiyorlardı...
Ben geceleri yıldızlarla konuşurken,
Bir ismin üstüne şiirler kuruyordum.
Onlar insanların kusurlarını sayarken,
Ben bir çift gözün hasretini çekiyordum.

Onlar gösterişin peşinde koşarken,
Ben bir yüreğin izini sürüyordum.
Onlar kalabalıklarda kaybolurken,
Ben aşkın içinde kendimi arıyordum.

Şimdi yine yalnızım belki,
Ama kalbim hâlâ tertemiz.
Çünkü ben insanları değil,
Sevmeyi öğrendim önce.
Bırak konuşsunlar ardımdan,
Bırak ne derlerse desinler.
Ben yine kendi kendime gülerim,
Yine kendi kendime dertlenirim.
Sen delisin diyorlar, bu bir lutuf deliyim.