Yunus oldum, kelamlarımı döktüm gönül ırmağına,
Her harf bir zikirdi, her söz sana çıkan bir yol.
Sustum sandılar, oysa içimde en derin nida:
“Sen…” diye çağıran bir ateş, sönmeyen bir hâl.
Yusuf oldum, Kenan ellerinde savruldum,
Hasretin kuyusunda geceleri çoğalttım.
Tanıdığım bir ağaç var
Etlik bağlarına yakın
Saadetin adini bile duymamış
Allah’ın isine bakin
Geceyi gündüzü biliyor
Devamını Oku
Etlik bağlarına yakın
Saadetin adini bile duymamış
Allah’ın isine bakin
Geceyi gündüzü biliyor




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta