Ey yar... Sen bana, senin için akan gözümdeki yaşı bile sevdirdin. Kuşların, ağaçların, rüzgarın sesini duymasam da, yaşamakla ölmek fark etmese de, anladım ki sen, sevgili benim vazgeçilmezimsin.
Hayat artık ciddiye alınacak gibi değil. Gözler anlamı yitirmiş, hiçbir şey beni heyecanlandırmıyor artık. Uzaktan izliyorum seni, mutluluğun mutluluğum oluyor ve yine elimde yokluğunda ki sen kalıyor.
İçimdeki o çocuğa da inandırıyorum, aşk bitmiyor diyorum. Dünya acımasızdı ama ben hala her gece seninle yatıyorum. Yaralarımı da seviyorum artık.
Kaçılmıyordu ve ben sevmekten başka bir şey bilmiyordum. Ben aslında yanlızca sendim.
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta