Kış, ağır ağır iniyor şehre,
Çınarlar nefes alıyor beyazın altında.
Ali duruyor;
Dünya ilk kez acele etmiyor.
Gül uzakta değil artık,
Ama hemen de yakın sayılmaz.
Hiçbir şey söylemesek de olur.
Çünkü seninle sessizlik bile konuşur.
Bir bakış yeter bazen,
Bin kelimenin yükünü taşır.
Senin yanında dünya
Daha yavaş döner gibi.
Söyleyemediklerim daha çok sevdi Seni.
Bir romana sığmazdım,
Ama bir bakışına sığdırdın işte.
Elini tutmadığım her an,
Kendi yalnızlığıma dokundum.
nasıl olduğu önemli değil
olması gerektiği şekilde
sessizlik içinde oluyordu her şey
duygularıma kapıldığımda
heyecan içinde peşinden koşup
utangaç ümitlerimi besledim
Ey gelecek kuşakların sessiz tanıkları!
Bilin ki kanunlar toplumların bedenini korur; fakat onları çağlardan çağlara taşıyan, sanatın görünmez kudretidir. Kanun yalnız bugünü düzenler, ama sanat, geleceğin kalbine kök salar. Ordularınız dağılsa, hazineleriniz tükense, sınırlarınız daralsa bile; sanatı olan bir millet asla ölmeyecektir.
Tanrı bize hayatı armağan etmiştir; fakat o hayatı anlamlı kılan sanattır. Sanat, gözlerin gördüğünden fazlasını gösterir, kulakların işittiğinden fazlasını duyurur. Çünkü sanat, bedenin derinliğinde gizlenen hakikati kelimelere, renklere, seslere döker. İşte bu yüzden sanat bir süs değil, insanın varlık sebebine işlenmiş ilahi bir damgadır.
Sanat, milletlerin sessiz anayasasıdır; hiçbir kral, hiçbir tiran onu değiştiremez. Çünkü o, kalplere yazılır; kalplere kazınan hiçbir hüküm, zamanın darbeleriyle silinmez. Bir ulusun şanını yükselten yalnızca savaş meydanlarındaki zaferler değildir; asıl zafer, sanatın bıraktığı ölümsüz izlerdir.
Sanat, hakikatin çıplak hâli değil, onun şerefli elbisesidir. Gerçeği yalnız görmek insana ürperti verir; ama sanat, gerçeğe bir yüz, bir asalet, bir anlam kazandırır. O yüzden sanat, aklın mermerini kalbin ateşiyle parlatır, gölgeyi ışığa, faniyi ebediyete dönüştürür.
Ve unutmayınız ey kuşaklar: Ölüm bedenimizi susturur; fakat sanat, bedenimizi çağların kürsüsünde konuşturmaya devam eder. Bizler toprak olacağız ama sözlerimiz, melodilerimiz, tablolarımız ve heykellerimiz torunlarımızın kalbinde yaşayacaktır. İşte bu yüzden sanatı küçümsemeyin! Çünkü sanat, ölümlülüğe karşı açılmış en asil direniş, ebediyetin ta kendisidir.
-
Erhan Tığlı
Tüm YorumlarLeblebi koydum tasa
doldurdum tıka basa
insanlarla aranda
duvar örme köprü kur
silinsin gönlündeki
acılarla dert tasa