zindanların tutsak olduğu,
ve lavdan evlerin ortasında,
ya bir güvercin kanadında,
ya da bir kartal yuvasında,
aşk ne zor şeymiş böyle...
yeşeren bir fidan oluyor ömrün;
gülden kafeslere konunca duygular,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta