Aşk Şiiri - Yahya Kaydul

Aşk Fatih’e gemileri karadan yürüten nefes,
Aşk Ferhat’a dağları deldiren heves,
Hem hayati hem abes,
Hem hürriyet hem kafes...

Bir mühürdür kalbe, çözülmez düğüm,
Gündüzü karanlık, gecesi salkım söğütüm.
Gözlerinde asılı kalmış bin yıllık öğüdüm;
Hem sağaltan bir iksir, hem zehirli bir bade,
Sultanı kul eyler, kulu eder azade.

Gâh Kerem’in külünden savrulan bir ah olur,
Gâh karanlık dehlizde parlayan sabah olur.
Uğruna ölenler mi, yaşayanlar mı felah bulur?
Bir yanı cennet bağı, bir yanı kor yangını,
Ruhun en kuytusunda bitmeyen o toz bulutu.

Ne gitmek mümkündür ondan, ne kalmak kâfi,
Sözleri dilsiz eyler, susturur her árifi.
Yoktur bu muammanın dünyada bir tarifi;
Hem en kalabalık şehir, hem en ıssız durak,
Hem canın içinde can, hem yıldızlara dek uzak.

Bir nefeslik vuslat için, bin asır bekletir,
En mağrur yürekleri diz çöküp inletir.
Kendi sesini bile insana yabancı belletir;
Aşk; bittiği yerden başlayan o sonsuz döngü,
Ruhun çıplak kalışı, tenin giydiği büyü..

Yahya derki; Aşk, akla vurulan en güzel darbe, kalbe bahşedilen en mukaddes yaradır; kimini tahtından indirip derviş eyler, kimini kahrından öldürüp ölümsüz eyler."