Asilce Şiiri - Gülbey Yılmaz

Sen çıkınca ulu Meydana
Korkaklar kaçar sırra kadem
Sen sahalarda ün yazarken
Laf ile avunur şarlatan

Yiğitler sağlamca gidince
Ben duygusu vurur sinsice
İftira tavana çıkınca
Gerçek dile gelir kendince

Adamlık vefayı bilirse
Dostluk kenetlenir iyice
Var iken bilinmezse kıymet
Son pişmanlık yaramaz işe

Gülün var dikeni biline
Riya girmesin yüreğine
Alemden göçünce öz kervan
Gerçekler çıkar gün yüzüne

İnsan bu,bir ora bir bura
Herkes durur safı safına
Doğru ,yanlış karışırsada
Aslı belli olmaz sen sanma

Her an kal son nefes tetikte
Günün ağarmasını bekle,
Filmleri koparmadan izle
Bil ,bu ne bir ilk ne de bir son

Ağırdır taş hep ki,yerinde
Biz duruyoruz hep enginde
Zirve olacaksa da olsun
Yalnız ve sadece asilce