Asıl Ve Asil Mesele Şiiri - Erdal Balcı 2

Herkes ölür!
Kimi toprağa gömülür, kimi yüreğe...
Ama en zoru hangisi bilir misin?
Yaşarken, birinin içinde her gün ölüp ölüp dirilmek.
Yani mesele; Seni sevmek!
Seni sevmek!
Uçurumun kenarında papatya toplamak gibiydi,
Düşeceğimi bile bile kokuna boyun eğmek....
Bilir misin;
Gözlerin!
En büyük mapusum oldu benim.
Belki de en büyük zaafım!
Ben o gözlerinde, müebbet hayalinle yaşadım.
Yoksa, mesele gitmen değil be sevgili!
Mesele, giderken ruhunu bende bırakman.
Mesele, seni içimden söküp atamamam,
Mesele, her nefeste biraz daha boğulmam.
Adını dilime mühürledim, sustum!
Yüreğimi senin kapına, bir yetim gibi bıraktım.
Gülüşün cennetti.
Gidişin ise...
Gidişin mahşer yeri!
Seni nerede arayacağımı,
Kime soracağımı bilmiyorum artık.
Yazık!
Hem de ne yazık!
Ey sevgili!
Gidebildiğin yere kadar değil,
Beni unutabildiğin yere kadar git!
Çünkü ben,
Seni unuttuğum gün gerçekten ölmüş olacağım.
Oysa; biz seninle aynı gökyüzü altında,
Aynı infazlara çarptırıldık.
Ben seni yaşatmak için;
Her gün o sehpaya çıkıp kendimi astım.
Şimdi sorsam!
İkimiz de sevdik dersin!..
Mesele sevmek değil,
Mesele asil sevmekmiş,
Mesele güzel sevmekmiş be sevgili!
Bundan sonra!
Hangi limana sığınsan, benim fırtınam vuracak kıyılarına.
Hangi ele dokunsan, soğukluğum değecek parmaklarına.
Şimdi git, ama unutma!
Kader eninde sonunda alacağını alır.
Sen benden gittin ama…
Senin hesabın hep bende kalır.
Senin hesabın hep bende kalır…