Asil Bir Sızlanış Şiiri - Saffet Çakır

Asil bir sızlanıştı benim ki
Gönlümün çerağında bir kızıl alev
Düşman dağların ardında dev
Davam davam yüreğimde ki aydınlık ev…
Öyle takdir eylemişti Hasip
Bir bana mı düştü bu nasip?

Tüter gözlerimde o sonsuz bahar
Yollarım kar boran olsa ne çıkar!
Bana mı düştü bir Hamza misali olmak?
Son nefesten önce veda namazı kılmak.

Dar’un nedve şuralarda bir yerde
Düştüm Muhammed kokulu derde
Bu dava ki özünde Kur'an dokusu
Kılıcımın ucunda Medine kokusu
Gözlerimden süzüldü tarih bir ara
Kefensiz çıkılır kutsi yolculuklara
Besmele ile doldurduğum tüfengim
Şu küffar ki değildi benim dengim
Ay yıldızdı nurdan benim rengim.

Şu ebu cehil olmalı kurmuşta pusu
Duysa leheb adını kirlenir berrak su…
Aslana dağ mı sorulur, Mecnuna çöl?
Buralarda ezan okur dağlar, dua eder göl
Bu toprak ki ihanet etmez dostuna
Hangi çakal girmiş kuzu postuna?

Şu dağlar ki Türkün nazlı otağı
Ta ezelden dedem titretti en asi çağı.
Bu toprak ki kan çanağı bağları
Yüreğimde erittim demirden dağları
En sarp dağlarda biten kızıl elma benim.
Zamanın kahpe döngüsünde
Zulmün tekerine çomak sokan benim.!
Malazgirt’ten Balkanlara zemzem kokan benim.

Ey dalında kargaların bile "Allah" dediği vatanım!
Kuru ekmeğime gözyaşını katanım.
Avuçlasam toprağın kan kokusu bendendi
Dinlesem toprağı yırtık kefendendi.

Yürüsem, anlımda ki mühürden tanırdı düşman
Fatih şahlanmış Bizans’a sanırdı düşman.
Ben ecdadımın yüreğini giyindim
Üşütmez bu kar, bu boran beni
Ölmeden giydim dikişsiz kefeni...

Ömer'in yamalı cübbesiydi üstüme örtülen
Halis bir imânla yürüdüm... Bileklerim keskin
Demir’den…