Saklamışken seni içimde ve paylaşmazken hakikati kimseyle,
Yıllarca kokuşmuşluğun kokusu sinmişken üzerime,
Ruhuma saldıran sırtlan sürüsünden kaçısın adresi,
Çorak toprakların bağrında,
Yakarış ve gözyaşı ile sığınabildiğim aşk mağaralarıydı.
Onca mazlumun ahını işitip çığlıkları kalbimde yankılanırken,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta