Tüm sıkıntılarına rağmen içinde taşıdığın emanetin ağırlığını,
Hiç hissettirmedin içindeki en küçük yüreğe.
Varlığı sıkıntı verdiği zaman çektiğin acıları, akıttın damla damla yeter ki gelmesin ona, en ufak bir zarar diye.
Her saniye, saat ve ay büyüttün içinde, kendi şefkat, merhamet ve sevginle.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta