Bir kopuş için seçtik bu kahrı, bu demir leblebiyi,
Reddettik o avutur diyen putu, o morfinli tekkeyi.
Bileklerimizi kesmek daha evlaydı sahte şifadan,
Bir Yâr'in keskin gölgesine sığındık, terk edip dünyadan.
Çünkü o avluda onur, şarap tortusuna bulanırdı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta