Arzuhal Şiiri - Kasım Kobakçı

Yazdığım arzuhali, yırtıp çöplere fırlatıp,
Dağıttığınız bayat ekmekle, övündüğünüzü,
Çaresiz sefillerin, kuruyan boğazlarından,
Övgüler dökülecek zannetmeniz, tam ahmaklık.
*
Ahırlarda saman tükendi, sözleriyle haykırın!
Yahut da, kibrinize uygun düşen, kılıflar bulun,
Anlatın hemen, görüşüyorsanız ulu yargıçla,
Söyleyin bize, zalime geçit sunan yol, nasıl yol?
*
Ördüğünüz bentleri, tersine doğru zorlayıp,
Çizdiğiniz izleri, sırf eziyet yokuşu kılın.
Yüksek dağların zirvesinden, enkazlara süzülüp,
Tövbe, Yüce Yaratıcıdan, emir yağıyor deyin.
Görünce eserlerinizi, içten içe kan ağlar,
Tanık istersiniz, kibrinize tapınılmasına,
Kıyamet gününün, alevli ulu meydanlarında,
Yetişin feryadına, kulaklarınızı tıkayıp,
Sahte sancaklar dalgalandırıp, zafer kutlayarak..
*
Ekip biçtiğiniz o tarlada, topraklara batmış,
Çiçeklerin hemen tepesine, zehirler serperek,
Zalim aslan, postu giyilmiş ayıdan, öğüt bulur.
Kanıyorsa bağrında büktüğünüz, yalanlı hukuk,
Durmadan yalvaran, o avuçlar göğe uzanmışken.
*
Asla! Onay bulmayacak ettikleriniz, divanda,
Gariplerin yüreğini, kimsesizliğe iterek,
Af sandalına, atlamaya çabalayan o tavır,
Bekleyip hepinizden, o defterinizi istesek,
Pay bulamazsınız elbet, temizinden ufacık toz,
*
Vah, sevda diyarının, şanı pek yüce silahşörü,
Vah ünvanın incisi, günahsız peri parlaması.
Vah ezilenin ahını, binek kılan söz ustası.
Yorumunu yasa sanan, sağır beyin tutsakları.
Kusuruma bakmayın, anlatamıyorum tam şu an,
Ruhumda kanayan dert, kuşku inancın parçasıdır!.
Lakin, kuşkuda yaşamak, inkar etmektir duygusu..