Artık Suskunum Şiiri - Yücel Özkü

ARTIK SUSKUNUM
Ne gecem var,
ne gündüzüm;
zaman bile yüzüme bakmıyor artık.

Ne sevincim kaldı içimde,
ne yarım bir gülüş…
Dudaklarım suskun,
kalbim küskün kendine.

Biçareyim,
yapayalnızım bu kalabalıkta,
adımı bile unutan sokaklarda
kendime rastlamıyorum.

Yara bere içindeyim;
kimi kaderden,
kimi senden,
kimi benden.

Bir uçurumun dibindeyim,
yukarı baksam umut yok,
aşağıya baksam son…
Elim uzanır,
ölüm çekilir avucuma,
ben yine yaşamakla sınanırım.

Yaram kanar,
kanar da kimse sormaz:
“Bu kan kime ait?”
Gece üzerime çöker,
ben geceden de yorgunum.

Yücel ÖZKÜ
02 Şubat 2026/13:30