Artık İnanmıyorum Şiiri - Merve Yılmaz 3

Otuz altı yıl oldu bu dünyaya adım atalı.
Dediler ki; gün aydınlıktır korkma.
Yalnız geceleridir karanlık olan.
Geceyi de ay aydınlatır, yıldızlar dans eder rüyalarında.
Sevgi varsa bir yorgan gibi sarar sarmalar seni,
Ne karanlıktan korkarsın ne de gecenin ayazı üşütür.
Artık inanmıyorum...

Öyle yollarda yürüdüm, öyle kalplerde soluklandım ki
Yalnız gecelerin değil günün de zifiri karanlığını yaşadım.
Kat kat yorganlara büründüm, kor kor sevda ateşleri yaktım da ısınamadım.
Artık inanmıyorum...
Güneşin varlığına da, günün aydınlığına da.

Umutsuzluğun hastalıklı çemberinde kıvranırken
Seni tanıdım.
Bir nebze güneşin sıcağını, yıldızların ışığını yakaladım sanki.
İnandım...
İnandım kalbinin benim için çarptığına.
Bedenlerimiz bir olmasa da, aramızda kilometrelerce sıradağlar dursa da,
Dedin ki; ruhum hep yanında
Kalbim tam da kalbinin kıyısında
Sevdam avuçlarında
İnandım...
Seni seviyorum kadın deyişine inandım.
Bir gülüşüne yüzüme kocaman gülümsemeler takındım.
Ruhum bir kuş oldu kanatlandı gökyüzüne,
Ben sevdanın beni kanatlandırdığına inandım.

Artık inanmıyorum...
Her sabah güneşin senin sesinle doğacağına da,
Yüzünü camıma yansıtan yıldızların varlığına da.
Seni seviyorum cümlesinin kalbinden dökülen
Şairane bir şiir olduğuna da.

Artık inanmıyorum...
Samimi aşkların bu devirde yaşandığına da...
Artık inanmıyorum...
Yokluğunda kendimi kandırıp, inandırdığım varlığına da..
ARTIK İNANMIYORUM....